Önümde duran dağlardan bana göre en büyüğü ve hatta en önemlisi hayatla olan kıyasıya mücadelem.  Onu seviyorum. O kocaman dağ önüme tümsekler çıkartıyor. Tümseklere takılıp düşmeden, onları birer birer atladığımda mutlu oluyorum. Ve o tümsekler arkamda kalıyor.

Biraz ilerleyip geriye doğru baktığımda tümsekler adeta bana gülümsüyor. Bir zamanlar önümdeyken cephe aldığım tümsekler arkamda kaldıklarında bir anda dost oluvermişler. Garip ama gerçek… Önünüzde duran engeller size acı veriyor üstelik sizi o acıdan kıvrandırıyor. Ama geride bıraktıklarınız size övünç kaynağı oluyor.

Arkanızı döndüğünüzde size ne kadar gülümseyen tümsek varsa o kadar hızlı alıyorsunuz önünüzdeki karma karışık yolu. Siz hızlanırsınızda o durur mu? Hayır, işte o, hayatla mücadelenizde hızlanıyor. Ve şu saatten sonra aman dikkat edin o hızla giderken önünüzde duran küçük bir tümseğe takılıp düşmeyin. Aksi takdirde hayatla olan mücadeleniz sizi solda sıfır bırakır.

O muhtelif yerlerden giderken siz düştüğünüz konumda onun ilerleyişini izlemekle yetinirsiniz. Ve arkanızı dönüp teselli bulmak için size gülümseyen başarılarınızı ararsınız. Ama sizi o durumda ne teselli edecek gülümseyen bir yüz, ne de övünç kaynağınız olan başarılarınızı bulabilirsiniz.

Sonrasında önünüze dönüp arkanızdan yok olan geçmişinizin yerini doldurması için sizi yıldırmak isteyen engelleri bulmak en büyük arzunuz oluverir. Ama ne acıdır ki onları da bulamazsınız. Onlar da sizi oracıkta bırakıp yok olmuşlardır. Her şey bir anda avucunuzun içinden apansız kayboluvermiştir. Sanki çorak bir arazide tek başınıza, her şeyden habersiz, acınaklı bir hal alırsınız. İşte yaşam, gerçekte o zaman anlamsızlaşır. Ve asıl darbeyi tam da o sırada yersiniz!