Bu Site "Emek Yoğun Teknoloji" Kullanmaktadır! » Edebiyat

İnsan Beynini Geliştiren 10 Roman

Ertan — Wed, 21 Dec 2011 08:54:59 +0000

İnsan Beynini Geliştiren 10 Roman: Bilim dünyasından bir araştırma daha. Araştırmanın alanı ise bu defa edebiyat. Araştırma neticesinde, edebiyatın “iyileştirici” niteliği göz önünde bulundurularak, bazı nitelikli sayılabilecek romanların beyni geliştirdiği ve insanların sosyal bağlarını kuvvetlendirerek, sağlam ilişkiler kurabilmeyi sağladığı keşfedilmiştir.

Okurun, kendisini roman kahramanlarıyla özdeşleştirmesi, hem hayal dünyasını genişletiyor; hem de sosyal bağlarını güçlendiriyor. Bu tespit, Toronto Üniversitesi öğretim üyesi psikiyatr Keith Oatley ve Ingrid Wickelgren tarafından Scientific American’da yazılan makaleden temin edilmiş.

Araştırmayı yapan iki bilim insanı, insan beynini en fazla geliştiren 10 romanı tespit etmişler, ki bu liste yazının sonunda yer alacaktır.

Bir şey itiraf etmek istiyorum: Ben bunların hiçbirini daha önce okumadım! Bu vesileyle artık vakit ayıracağız inşallah.

Listeyi aşağıda veriyorum. Böylelikle elektronik günlüğümü bir not alma aracı olarak da kullanmış oluyorum.

Not: Bu araştırmayı okurken, 20 Haziran 2008 tarihinde kaleme aldığım bir yazım aklıma geldi. Roman Okumak Beyni Geliştiriyor. Tarihe bakılırsa, bilimsel temellere dayandırmadan benzer bir tespitte, daha önce bulunmuşum Okumanızı tavsiye ederim.

Listede Yer Alan 10 Roman

Johann von Goethe / Genç Werther’in Çektikleri (1787)
Jane Austen / Aşk ve Gurur (1813)
Nathaniel Hawthorne / Kırmızı Leke 1850
Gustave Flaubert / Madam Bovary (1856)
George Eliot / Middlemarch (1870)
Leo Tolstoy / Anna Karenina (1877)
Virginia Woolf / Bayan Dalloway (1925)
Toni Morrison / Sevgili (1987)
J.M. Coetzee / Utanç (1999)
Muhsin Hamid / Gönülsüz Köktendinci (2007)

Google'dan Gelen Aramalar:

nathaniel hawthorne kırmızı leke
kırmızı leke kitap
kırmızı leke nathaniel
Nathaniel Hawthorne / Kırmızı Leke 1850
Nathaniel Hawthorne / Kırmızı Leke
beyni geliştiren romanlar
kırmızı leke kitabı
kırmızı leke Nathaniel Hawthorne
johann von goethe / genç werther’in çektikleri (1787) indir
kırmızı leke 1850

Cevapsız Sorularım

Emre — Mon, 02 Feb 2009 14:13:05 +0000

Yaşadığımız dünya çok kötü ve acımasız değil mi? Aslında kötü ve acımasız olan evet biz insanlar. Hiç kendi kendinize sordunuz mu bunları? Cevabı evet olanlar benim için sevindirici. Çünkü kaygılarında yalnız olmadığını bilmek insana açıklama, dile getirme ve yazma gücü verir öle değil mi?

İnsan bazen kendi kendine sormadan geçemiyo. İnsanlar ne zaman bu kadar kötü olabildi? Ya da kötü olmaya zorlandı. Sevgi, anlayış, acıma duygusu ve buna benzer şeyler nereye gitti? İnsanlar benliklerinden ne zaman bu kadar uzaklaştı? Cevap vermek çok güç değil mi?

Peki ya aşk? Aşka ne oldu ya da olmakta? Dünyadaki en güzel mutluluklardan biri olan aşka…

Eski zamanlardaki gibi saf ve temiz aşklar günümüz dünyasında pek de yaşanmamakta öyle değil mi? Peki ne oldu bu saf ve temiz aşklara? Bir kutuya hapsolup dünyanın dibine mi girdi? Çıkarlar, arzular ve istekeler çoğaldıkça aşkın gücü de o denli azalmakta şu fani dünyada. Günümüzün en büyük sorunlarından biri de aldatmalar değil midir? Peki ya insanlar sevgililerini neden aldatırlar? Hiç düşündünüz mü? Daha fazla kişiyle birlikte birlikte olarak egolarını tatmin etmek ya da çevresine hava atmak için mi? Ya da buna benzer nedenlerden dolayı mı? Anlamak çok zor gerçekten. Bu tür insanlar yaptıkları yanlışların farkına ne zaman varacaklar? Ne zaman kalp ve de kalpler kırmayı bırakacaklar? Ne zaman bu rezilliğe bi son verecekler? Aslında kaygım ve endişem bu insanlara değil. Onların kırdığı, incittiği adam gibi sevmesini bilen insanlara. Bu insanların hiçbir suçu yok. Tek suçları adam gibi sevmeleri ve sonsuz bir güvenle bağlanmaları. Aslında kaybetmiş gibi gözükseler de asıl kazananlar onlardır. Bazıları farkına varamasa da.

Aslında tek bi dileğim var. Bu temiz kalpli masum insanların karşısına kendisi gibi birilerinin çıkması ve aşkın gücünün galip gelmesi ve tüm dünyaya hakim olmasıdır. Kötülere gelince onlar da elbet bir gün hak ettiğini nasıl olsa bulurlar öyle değil mi…?

EMRE UZUNOĞLU

Asıl Darbe

Emre — Tue, 06 Jan 2009 08:50:54 +0000

Asıl Darbe: Evet yıllar geçiyor. Bununla beraber yaşımda ilerliyor, tecrübeler kazanmaya başlıyorum. Zaman her şeye inat tam gaz yoluna devam ederken sanki her şey anlamsızlaşıyor. Tek anlamlı olan şey benim… Ya da ben öyle zannediyorum. Yani o anlamsızlaşan şeyler gözümde büyüyor, hepsi kocaman bir dağ oluveriyor önümde. Ve onları görmüyorum. Daha doğrusu görmemezlikten geliyorum. Eğer onların varlığını kabullensem sanki hepsi üzerime yıkılıverecekmiş gibi oluyor. Ama biliyorum, onlar varlar ve yaşam yolculuğumun sonuna kadar bana eşilk edecekler. Şundan eminim ki, önümde duran dağlardan birini aşacağım diğeri çıkıverecek karşıma. Ansızın…

Önümde duran dağlardan bana göre en büyüğü ve hatta en önemlisi hayatla olan kıyasıya mücadelem. Onu seviyorum. O kocaman dağ önüme tümsekler çıkartıyor. Tümseklere takılıp düşmeden, onları birer birer atladığımda mutlu oluyorum. Ve o tümsekler arkamda kalıyor.

Biraz ilerleyip geriye doğru baktığımda tümsekler adeta bana gülümsüyor. Bir zamanlar önümdeyken cephe aldığım tümsekler arkamda kaldıklarında bir anda dost oluvermişler. Garip ama gerçek… Önünüzde duran engeller size acı veriyor üstelik sizi o acıdan kıvrandırıyor. Ama geride bıraktıklarınız size övünç kaynağı oluyor.

Arkanızı döndüğünüzde size ne kadar gülümseyen tümsek varsa o kadar hızlı alıyorsunuz önünüzdeki karma karışık yolu. Siz hızlanırsınızda o durur mu? Hayır, işte o, hayatla mücadelenizde hızlanıyor. Ve şu saatten sonra aman dikkat edin o hızla giderken önünüzde duran küçük bir tümseğe takılıp düşmeyin. Aksi takdirde hayatla olan mücadeleniz sizi solda sıfır bırakır.

O muhtelif yerlerden giderken siz düştüğünüz konumda onun ilerleyişini izlemekle yetinirsiniz. Ve arkanızı dönüp teselli bulmak için size gülümseyen başarılarınızı ararsınız. Ama sizi o durumda ne teselli edecek gülümseyen bir yüz, ne de övünç kaynağınız olan başarılarınızı bulabilirsiniz.

Sonrasında önünüze dönüp arkanızdan yok olan geçmişinizin yerini doldurması için sizi yıldırmak isteyen engelleri bulmak en büyük arzunuz oluverir. Ama ne acıdır ki onları da bulamazsınız. Onlar da sizi oracıkta bırakıp yok olmuşlardır. Her şey bir anda avucunuzun içinden apansız kayboluvermiştir. Sanki çorak bir arazide tek başınıza, her şeyden habersiz, acınaklı bir hal alırsınız. İşte yaşam, gerçekte o zaman anlamsızlaşır. Ve asıl darbeyi tam da o sırada yersiniz!

Tüm yaşanmışlıklarım ve kırılmışlıklarım adına…

sema — Fri, 28 Nov 2008 01:39:44 +0000

Çocukluğumda kalmış tüm iyi niyetlerim, hayallerim bir bir yitip gitmekte avuçlarımdan. Hayat mı kör etti gözlerimi ben mi bu kadar kördüm göremedim hiçbir şeyi. Bir şehir akıp gitti ömrümden yoruldum yenildim vazgeçtim. Hayallerim vardı oysa,umutlarım vardı benim de…Bu kadar kırılmak niyeydi bu kadar incinmek niye… Hesabı kime sorulur kime yanılır bu sancının derdi,tasası,kederi…Yine mi kendimle başladığım yere döndüm. Hangi köşe başında bıraktım tebessümlerimi. Gel desem gitme gel,tut ellerimden…Çıkar mı sesim döner mi dilim, dönse de dilim gelir mi geri o günlerim… Bilirim son demdir bu,son fasıl…ne giden gelir ne güneş doğar yeniden. Her yolun sonu bir yığın acı,bana kalan hep anı,her masalın sonu aynı…
Tüm çıkmaz yollar ruhumu örselemekte kalan ne varsa her gün yeniden alıp götürmekte. Ağlamak kar etmez artık, bağırıp bildiğim tüm kötü sözleri defalarca ardı ardına sıralamak da yetmez…
Kulağımda bin bir türlü türkü, hepsi tatlı bir ölüm gibi bulamadım yerimi hangisine sığar bu ömrüm. Hangisi avutur baştan başa ayaza çalmış bedenimi hangisi ısıtır bir an da olsa içimi…
Bir ömür can verdi sanki avuçlarımda doya doya yaşamaksa mahşere kalan son dilek gibi. Savaştım belki de savaştığımı sandım, güçlüyüm dedim belki de sadece kendimi güçlü sandım. Şimdi bunları yargılamak için çok geç kaldım,çok geç kaldım…

Google'dan Gelen Aramalar:

yaşanmışlıklarım

Acılarıma Gülme Zamanı

sema — Sat, 15 Nov 2008 15:05:31 +0000

Acılarıma Gülme Zamanı: Yollara çıkmak kaldı ömrüme uçları açık yollara çıkmak… Sözleri tükettiğin yerdeyim, alabildiğine bir maviliğin tam orta yerindeyim… Şimdi ne yapmak lazım gelir acaba… Açıp içimi bir bir engin maviye dökmek mi, yoksa aşktan daha fazla âşık dönmek mi?
Yarama merhem olan zaman işini yapsın artık, alıp içimdeki sevdayı gömsün etimdeki en son mezarıma…
Şu koca evrende insanın kendini görememesi, bıraktığı yer de kendini bulamaması böle bir şey demek ki bakan ama görmeyen gözler, işiten ama duymayan kulaklar nefes alan ama yaşamayan bir beden… Kimseye dönmez artık bu dilim sana söz geçiremedikten sonra… Ne acı mı anlatır ne ağlarım artık… Elbet bu sızı da diner ne ilk matemisin bu yüreğin ne de son olursun…

Sen istedin her şeyi ve her şey sen istediğin için bu hayatta… Sen istersen varım istemezsen yokum… Ama artık yokluk benim hakkım… İstesen de yokum istemesen de… Kendim olmanın özüme dönmenin artık vakti olsa gerek artık kendim için yaşamanın vakti olsa gerek…
İsterdi bu gönül bütün bir ömrü seninle tüketsin ama sen kendine engeller koyduysan bu senin sorunun ve ben bu sorunlu hayattan çekip gidiyorum artık…
Hayallerim kadar uzaksın artık bana…
Bir kış günü kadar soğuksun artık bana…
Bir tutam cehennem sıcağı kadar azapsın artık bana…

Yeni Yazar- Sema Nur AKSOY

sema — Sat, 15 Nov 2008 14:37:49 +0000

Yeni Yazar- Sema Nur AKSOY: Ömrü kıt zamanların köşe başlarında unutulan tüm güzel duygularını hatırlatmak niyetim… İki satırlık yer bulabilmek için kendimizden, kişiliğimizden ödün verdiğimiz şu hayatta, insanı sadece özünde insan olduğu için sevenler duyabilir bu kalemin sesini…
Merhaba değerli arkadaşlar… Sema Nur AKSOY 86, Ankara doğumlu, Abant İzzet Baysal Üniversitesi sınıf öğretmenliği son sınıf öğrencisiyim. Başka hayatları, kendi hayatının acıyan yüzlerini, tebessümlerini anlatmak insanın kendini anlatmasından daha kolaymış emin olun…

22 yıllık ömrüm boyunca bir çok şey yapmış olmama rağmen sanırım kendimce en iyi yaptığım iş yazmak…Burada paylaşacağım yazıların tümü kendi kalemime ait, eğer başka değerli bir kalemden cümle dahi alıntı yaparsam muhakkak belirtirim…

Çok eski ve kıymetli dostum Ertan’ın desteğiyle buradayım, teşekkürü borç bilirim kendisine…
Umudun ve hayallerin hiçbir zaman tükenmediği bir ömür dileklerimle…
Sevgiyle kalın…

Google'dan Gelen Aramalar:

semanur yazar