İnsan bazen kendi kendine sormadan geçemiyo. İnsanlar ne zaman bu kadar kötü olabildi? Ya da kötü olmaya zorlandı. Sevgi, anlayış, acıma duygusu ve buna benzer şeyler nereye gitti? İnsanlar benliklerinden ne zaman bu kadar uzaklaştı? Cevap vermek çok güç değil mi?

Peki ya aşk? Aşka ne oldu ya da olmakta? Dünyadaki en güzel mutluluklardan biri olan aşka…

Eski zamanlardaki gibi saf ve temiz aşklar günümüz dünyasında pek de yaşanmamakta öyle değil mi? Peki ne oldu bu saf ve temiz aşklara? Bir kutuya hapsolup dünyanın dibine mi girdi? Çıkarlar, arzular ve istekeler çoğaldıkça aşkın gücü de o denli azalmakta şu fani dünyada. Günümüzün en büyük sorunlarından biri de aldatmalar değil midir? Peki ya insanlar sevgililerini neden aldatırlar? Hiç düşündünüz mü? Daha fazla kişiyle birlikte birlikte olarak egolarını tatmin etmek ya da çevresine hava atmak için mi? Ya da buna benzer nedenlerden dolayı mı? Anlamak çok zor gerçekten. Bu tür insanlar yaptıkları yanlışların farkına ne zaman varacaklar? Ne zaman kalp ve de kalpler kırmayı bırakacaklar? Ne zaman bu rezilliğe bi son verecekler? Aslında kaygım ve endişem bu insanlara değil. Onların kırdığı, incittiği adam gibi sevmesini bilen insanlara. Bu insanların hiçbir suçu yok. Tek suçları adam gibi sevmeleri ve sonsuz bir güvenle bağlanmaları. Aslında kaybetmiş gibi gözükseler de asıl kazananlar onlardır. Bazıları farkına varamasa da.

Aslında tek bi dileğim var. Bu temiz kalpli masum insanların karşısına kendisi gibi birilerinin çıkması ve aşkın gücünün galip gelmesi ve tüm dünyaya hakim olmasıdır. Kötülere gelince onlar da elbet bir gün hak ettiğini nasıl olsa bulurlar öyle değil mi…?

EMRE UZUNOĞLU

Önümde duran dağlardan bana göre en büyüğü ve hatta en önemlisi hayatla olan kıyasıya mücadelem.  Onu seviyorum. O kocaman dağ önüme tümsekler çıkartıyor. Tümseklere takılıp düşmeden, onları birer birer atladığımda mutlu oluyorum. Ve o tümsekler arkamda kalıyor.

Biraz ilerleyip geriye doğru baktığımda tümsekler adeta bana gülümsüyor. Bir zamanlar önümdeyken cephe aldığım tümsekler arkamda kaldıklarında bir anda dost oluvermişler. Garip ama gerçek… Önünüzde duran engeller size acı veriyor üstelik sizi o acıdan kıvrandırıyor. Ama geride bıraktıklarınız size övünç kaynağı oluyor.

Arkanızı döndüğünüzde size ne kadar gülümseyen tümsek varsa o kadar hızlı alıyorsunuz önünüzdeki karma karışık yolu. Siz hızlanırsınızda o durur mu? Hayır, işte o, hayatla mücadelenizde hızlanıyor. Ve şu saatten sonra aman dikkat edin o hızla giderken önünüzde duran küçük bir tümseğe takılıp düşmeyin. Aksi takdirde hayatla olan mücadeleniz sizi solda sıfır bırakır.

O muhtelif yerlerden giderken siz düştüğünüz konumda onun ilerleyişini izlemekle yetinirsiniz. Ve arkanızı dönüp teselli bulmak için size gülümseyen başarılarınızı ararsınız. Ama sizi o durumda ne teselli edecek gülümseyen bir yüz, ne de övünç kaynağınız olan başarılarınızı bulabilirsiniz.

Sonrasında önünüze dönüp arkanızdan yok olan geçmişinizin yerini doldurması için sizi yıldırmak isteyen engelleri bulmak en büyük arzunuz oluverir. Ama ne acıdır ki onları da bulamazsınız. Onlar da sizi oracıkta bırakıp yok olmuşlardır. Her şey bir anda avucunuzun içinden apansız kayboluvermiştir. Sanki çorak bir arazide tek başınıza, her şeyden habersiz, acınaklı bir hal alırsınız. İşte yaşam, gerçekte o zaman anlamsızlaşır. Ve asıl darbeyi tam da o sırada yersiniz!