4 Yıl İnsana Neler Öğretir?
Önceleri hayatın ne olduğundan bihaber olduğumu fark ettirdi bana bu yıllarım.
Hani gözleri açıldı derler ya… Tam ondan…
Üniversite yaşamını düşlerdim lise yıllarımda.
Düşlerimin kimisi tamam, kimisi yalan…
Aile ortamından koparak başladık bu sürece,
İlk başlarda hüzün verse de alıştık zamanla.
Yalnızlığa doğru atılan ilk adımlardı bunlar.
Belki de nelerle karşılaşacağını bilmeyen ürkek adımlar…
Yüksek okul eğitim hayatının başlamasıyla başladım ben de öğrenmeye.
İlk başlarda yalnızlığı öğrendim.
Zor anlarımda kimseye ihtiyaç duymamaya çabaladım.
İlk çevre değişikliğini yurt ortamında atmaya çalıştım üzerimden.
Yapamadım, bir an evvel bir eve çıkmam gerekiyordu.
Hani özentilik var ya. Merak işte…
Ev sahiplerinin öğrencileri, yolunacak kaz misali gördüklerini öğrendim.
Ne de olsa evi tek başımıza paylaşmıyorduk. Ne de olsa bu yüzden kira dokunmazdı bize…
Ev işleriyle nasıl uğraşıldığını öğrendim.
Ev meselesiyle gerçek insan ilişkilerini öğrendim.
Bir insanı gerçekten tanımayı istiyorsak, onunla aynı evi paylaşmalı.
Artık bundan sonra ya kanka olursun, ya ardından rahmet okursun.
Şans bu. Ya şükredersin ya da kadere kurşun sıkarsın…
En güzel neyi öğrendim biliyor musunuz? “Karşılık” kelimesinin geniş anlamını öğrendim.
Meğer tüm beşeri ilişkiler “karşılık” ilkesinden geçiyormuş. Her şey karşılıklı…
İnsanlar “karşılık” ilkesini kendilerine durak edinmişler. “Karşılık”ta inecek var!
Meğer menfaatler pek mühimmiş!
İnsanların nasıl gücenmeden küstahlaşabildiklerini öğrendim.
Belki kimisi önce güceniyor, sonra işine devam ediyordur, bilemem.
İnsani münasebetlerin yok olmaya mahkûm kaldığını öğrendim.
Önemsiz kişiliklerin hala keyifle yaşamaya devam edebildiklerini öğrendim.
Bir sözün insanı nasıl yaraladığını öğrendim.
Ama sonra alınmamayı, kırılgan olmamayı öğrendim.
Sevmeyi öğrendim, sevilmeyi öğrendim.
Yürürken eşinin yanında sana eşlik etmesinin verdiği keyfi öğrendim.
Seninle üzülüp seninle sevinebildiğini öğrendim.
Güzel anıları hafızalara alıkoymayı öğrendim.
Kötü anıları hafızalardan çıkarmayı hala öğrenmeye çalışıyorum…
İnsanlarla inatlaşmamayı öğrendim, ne halin varsa gör hazzında.
Gerektiğinde eyvallah diyebilmeyi öğrendim.
Özür dilemenin beni küçültmediğini, yücelttiğini öğrendim.
Gülümsemenin gücünü öğrendim.
Korkularımı öğrendim, nelerden korkmamamın gerektiğimi öğrendim.
Nazarın gücünü iyiden iyiye öğrendim.
Oturduğum yerde bacağımı aşağı yukarı sallamamayı ve sandalyeyi geriye doğru yatırmadan oturmayı hala öğrenmeye çalışıyorum.
Öğrencilik hayatının tatilden ibaret olduğunu öğrendim.
Öğrencilik sonrası yaşamda Hanya’nın ve Konya’nın ne olduğunu öğrenmek istemiyorum! (Neyse bu Hanya?)
Öğrenmek tecrübedir, temennim odur ki, Allah kimseye acı tecrübelerle hayatı öğretmesin.
Öğrendiklerim öğreneceklerime ışık tutsun, hayat hepimizi kucaklasın. Sağlıcakla kalın…
çok güzel olmuş kardeşim ağzına diline sağlık. Bir öğrencinin dört yıl boyunca karşılaşabileceği herşey mevcut…
Teşekkür ederim kardeş.
Elimden geldiği kadar bunca satıra sığdırmaya çalıştım aklımdan geçenleri…